"Tijd in het heden en tijd in het verleden
Zijn beide misschien wel aanwezig in de toekomst.
En de toekomst bevat de verleden tijd.
Als alle tijd eeuwig aanwezig is.
Is alle tijd onherstelbaar.
Of laten we zeggen dat het einde vooraf gaat aan het begin,
en het einde en het begin er altijd al geweest zijn.
Voor het begin en na het einde.
En alles is altijd... nu."
Dat is T.S. Eliot, en zijn kijk op de late kwartetten van Beethoven.
Vandaag denken we na over wat Eliot bedoeld kan hebben.
We beginnen met Beethovens Opus 131, naar het schijnt zijn lievelingsstuk.
Het heeft zeven delen, in een tijd dat vier normaal was.
En ze zijn aaneengesloten. Je mag niet stoppen tussen de delen.
Geen tijd om te rusten of bij te stemmen.
Beethoven stond erop dat het attacca werd gespeeld, zonder pauze.
Probeerde hij misschien wat meer samenhang, iets meer eenheid aan te brengen in...
Pardon.
... de ordeloosheid van het leven?
Maar oké - hij was doof, eenzaam, en voelde het einde naderen,
dus misschien vond hij dat hij geen tijd had, om te pauzeren, om adem te halen.
Voor ons betekent dat, wanneer we zo lang spelen, zonder onderbreking,
dat onze instrumenten op den duur ontstemd raken,
elk op hun eigen manier.
Het is een zootje.
Wat moeten we doen, stoppen?
Of blijven knokken om ons voortdurend aan elkaar aan te passen, tot het eind toe,
zelfs als we ontstemd zijn?
lk weet het niet.
Laten we kijken hoe dat zit.
Dat was snel.
Oké, wacht even.
Hong Kong op de tweede en vierde.
Shanghai op de dertiende.
Laat me het eerst nog even bij iedereen navragen.
Een toast, als het mag.
lk heb je gemist, in die lege tijd tussen de twee concertseizoenen.
Zoals jullie weten heb ik een moeilijk jaar achter de rug.
Miriam zou hier vandaag bij ons zijn geweest, om te vieren...
Peter, ze blijft altijd bij ons.
Over drie weken is het een jaar geleden.
Maar dankzij de muziek, het kwartet, dankij ons samen, heb ik me erdoorheen geslagen.
en ik wil jullie daarvoor bedanken en het glas heffen op ons... is het werkelijk ons 25ste seizoen?
- Op het Fugue-Kwartet. - Op het Fugue.
Het Fugue.
Alexandra zegt dat jouw lessen echt supergaaf zijn.
Echt waar? Wanneer heb je haar gesproken?
Vanmiddag.
Ze is erg goed. Bijdehand, snel.
- Je mag blij zijn met haar. - Ze is nu eenmaal mijn dochter.
Ze speelt bijna nooit meer voor ons.
Laten we hopen dat ze dat nu wel weer gaat doen nu ze terug is van Curtis.
Maar om de eerste vioolpartij te spelen,
heeft ze wel een fatsoenlijke, speciale begeleiding nodig.
Eigenlijk, Daniel, vroeg ik me af of je eens naar haar wil luisteren.
haar zeggen wat je denkt, een beetje aanmoedigen.
lk zal naar haar luisteren. Als je dat wllt.
Natuurlijk, dat zou geweldig zijn.
- Zullen we? - Oké, ja.
Klaar?
Weet je, misschien kunnen we dit seizoen eindelijk een keer de Beethovenkwartetten uit het hoofd spelen...
- Dat heb ik altijd een mooi idee gevonden. - Ik vind nog steeds dat het een gimmick is.
lk heb het idee dat wanneer we Beethoven nu eens zouden spelen zonder die eindeloze aantekeningen,
dat een spanning zou opleveren, een risico dat de moeite waard is.
Een risico?
Een risico.
Dus voortaan wordt het casino-spelen, Robert?
Die, die aantekeningen zijn de neerslag van allerlei gedachten...
lk ben het eigenlijk wel eens met Daniel.
Als de stemmen staken winnen de conservatieven, zoals gewoonlijk.
Ons vibrato is niet gelijk.
Mijn hoofd is blijkbaar nog op vakantie.
- Opnieuw, vanaf het begin graag. - Oké.
- Of liever bij Juliettes inzet. - Natuurlijk.
- Het spijt me, ik ben er niet helemaal bij. - Het is de cello.
Sorry jongens. Ik ben mezelf niet. Misschien willen over een dag of twee mijn vingers weer mee.
- Dat is goed. - Oké.
Zullen we een nieuwe afspraak maken?
- Een nieuwe afspraak. - Volgende week donderdag.
Alles in orde, Peter?
Natuurlijk. Het is gewoon... raar.
Steek je handen eens uit.
Oké. Maak nu rechts een vuist, en doe hem weer open.
Linkervuist. Doe maar open.
Nu doen we het snel.
Open, dicht. Open, dicht.
Oké.
Oké. Nu, sta gewoon op.
Loop nu naar het einde van de kamer,
naar de deur, en weer terug, heel gewoon.
Oké.
Oké. Ik denk dat we een bloedmonster moeten afnemen,
en een MRl regelen.
Zullen we weer afspreken over een week, als ik de resultaten heb?
MRl? Is er iets dat ik moet weten?
lk denk dat we beter kunnen wachten tot na het onderzoek.
Je kunt me zeggen wat je denkt, Ook al weet je het niet zeker.
Het is goed. We kennen elkaar al heel lang.
Nou?
Nou, uitgaand van de test die we zojuist hebben gedaan,
en de klachten die je beschrijft,
ben ik ervan overtuigd dat hier sprake is
van de vroege symptomen van Parkinson.
Nou, eh...
Van enkel dit, wat we zojuist hebben gedaan, kun je dat dan zeggen?
- Ja, ik ben bang van wel. - Parkinson?
Maar we moeten nog steeds een bloedtest doen, en een MRl-scan,
al was het maar om ongunstiger mogelijkheden uit te sluiten.
Het aroma...
Wakker worden.
lk zal het de moeite waard maken.
Als ik nou eens met een vreselijk slecht accent Frans ging praten?
Oui oui?
- Alsjeblieft, ik ben niet... - Lieverd?
Robert. Robert, alsjeblieft. Ik ben echt niet... Ik ben niet...
lk ben er niet voor in de stemming.
Oké. Het is een adagio, niet?
Langzamer, alsjeblieft.
De stok pakt de snaar op en laat hem weer los.
Je moet de weerstand voelen, en daarna de ontspanning.
Dat probeer ik ook.
- Zonder intentie. - Hoe bedoel je, zonder intentie?
Deze fuga is een geweldige... het is een enorme emotionele ontlading
en ik hoor het niet.
De klankkleur moet donker zijn, altijd. Nog een keer.
Vibrato. Vanaf de eerste noot.
Het is een gebed, Alexandra.
Kun je me ook een maat uit laten spelen?
lk denk niet dat je al klaar bent voor dit stuk.
Bij de groepsles was iedereen erg te spreken over mijn uitvoering.
Dat is fantastisch.
Peter vond het ook.
Waarom opent hij met een langzame fuga? Beethoven, bedoel ik.
lk weet het niet.
Als je er op staat om in zo'n vroeg stadium opus 131 te doen,
lees dan tenminste eerst zijn biografie. Oké?
Probeer je in hem in te leven.
Wist je dat zijn vader hem soms midden in de nacht wakker maakte,
om voor zijn dronken vriendjes te spelen?
Stel je maar eens voor wat dat voor sporen achterlaat. Mag ik?
Pilar.
Hallo, Robert.
- Lang niet gezien. - Ja.
Wat heb je gedaan?
Gerepeteerd voor mijn nieuwe show, weet je nog? We beginnen donderdag.
Dit keer moet je komen. Ik zal je naam op de gastenlijst zetten.
Oké.
lk heb genoten van het Bartók-kwartet dat je me aanried.
Het Vijfde? Heftig.
Wacht, wacht even.
-Vond je het mooi? - Ja.
lk zou er een choreografie op kunnen maken.
De volgende stap is de.... complete Sjostakovitsj.
- Kun je het hebben? - Ja.
Het staat allemaal hierop.
Luister ernaar onder het lopen.
En wat speel je hier?
Tweede viool. Altijd, dat is mijn partij.
Altijd?
Ja. Tja, zonder mij zou het een eenzaam, gefrustreerd trio zijn.
Even serieus, er is geen hiërarchie tussen de tweede en eerste viool,
het zijn verschillende rollen.
Hoe verschillend?
Nou, soms heb ik de melodie, soms heb ik de baslijn.
lk verbind de eerste viool, die meestal de solistenrol heeft,
met de altviool en de cello,
als een soort stroom... net onder de oppervlakte.
Simpel gesteld, ik houd de boel bij elkaar. Dat is mijn werk.
Klinkt belangrijk, maar toch...
Heb je niet af en toe de behoefte om de solopartij te spelen?
Ja. Natuurlijk.
Dus? Waarom doe je er dan niets aan?
Nou, dat wilde ik ook gaan doen, maar toen, vorig jaar...
Het was niet het geschikte moment, dus...
lk ken dat gevoel.
Mijn moeder zei altijd: "Het is nooit het geschikte moment,
En daarom is het altijd het juiste moment", Robert.
- Je moeder. Ja. - God zegene haar.
Laten we gaan, kom op.
lk heb met dokter Nadir gesproken. Het probleem dat ik heb met...
Parkinson, zegt ze, het vroege stadium, misschien.
Parkinson?
Ja, mijn hersens krijgen te weinig van een bepaalde stof,
Dopamine. Dat reguleert je beweging.
Heb je pijn?
Helemaal niet, en wat nog beter is, er is een middel tegen.
Het vervangt dopamine.
Het geneest het niet, maar het vertraagt het proces.
Dat klinkt hoopvol.
Maar hoe dan ook, blijven spelen zit er voor mij niet meer in.
Maar als die medicatie nou werkt?
lk moet realistisch zijn.
Ermee om leren gaan. Het benoemen.
De dokter zegt dat ik met die pillen misschien nog een seizoen door kan, wie weet ook twee.
Maar ik heb besloten,
dat het beste voor het kwartet is om vooruit te plannen,
om na te denken over hoe het verder moet.
Ik vind dat Nina Lee mijn plaats moet innemen.
Ze is een geweldige celliste, we mogen haar allemaal graag.
Zij is het gewoon. Vindt iedereen dat goed? Daniel?
Nina... Zij speelt nog steeds bij Gideon, toch?
Nee, ik ben het er niet mee eens. We moeten dit niet meteen nu bespreken.
- Het is niet het goede moment. - Ben ik het mee eens.
Nog een ding: als die medicatie aanslaat,
en ik in staat ben om tegen die tijd goed genoeg te spelen,
zou ik graag willen dat het eerste concert van het seizoen mijn afscheid wordt.
Het is gewoon...
Weet je, als we een nieuwe cellist aantrekken,
als dat is wat we besluiten...
...denk ik dat het zal aanvoelen als een nieuw begin.
We zullen een andere klank hebben.
En als dat gebeurt,
wil ik niet meer alleen tweede viool spelen.
Oké. Dus hoe had je dat gedacht, als ik vragen mag?
Dat jij en ik om beurten eerste en tweede viool spelen.
Het hoeft niet meteen fiftyfifty te zijn,
maar ik denk dat we dan uiteindelijk bij elk stuk moeten beslissen,
wie de eerste viool speelt en wie de tweede.
Mijn God, dit is toch niet te geloven.
Wat een beroerd idee, Robert.
Het is een beroerd idee.
- Het is geen beroerd idee. - Ja, dat is het wel.
En weet je wat? De timing, die had je niet slechter kunnen kiezen.
Peter zegt dat je toe bent aan een nieuwe viool.
Zei hij dat?
Ga ernaar op zoek.
Je moeder en ik zullen opletten of het wat is.
Man, Peter is zo geweldig.
Wist je dat hij de groepsles van morgen heeft afgezegd?
Weet je hoe het met hem gaat?
Alles bij elkaar houdt hij zich verrassend goed.
Ik maak me eerder zorgen over je moeder.
Oh, God. Alsof zij degene is met Parkinson.
Vraag niet zo veel van haar.
Ze is van slag. Waarom laat je haar niet even met rust?
Kan mij het schelen.
En hoe gaat Pietje Precies om met deze situatie?
Hij helpt Peter zoeken naar een nieuwe cellist.
Die man heeft geen gevoel.
Toch wel. Maar hij beperkt het alleen tot de viool.
Nou, ik denk dat ik geen les meer van hem hoef.
Waarom niet?
Omdat hij me na tien minuten naar huis stuurde,
om de biografie van Beethoven te gaan lezen.
Zodat ik me kon inleven in zijn narigheid, voordat ik het hart had om Opus 131 te spelen.
Daar zit wat in, toch.
Heeft Peter je ooit verteld over het laatste verzoek van Schubert?
Ja, dat hij alleen nog maar Beethovens Opus 131 wilde horen,
en dat ze het voor hem speelden, een dag of vijf voor hij dood ging.
Precies. En wat ik doe is dit:
Voordat we het stuk spelen, stel ik me voor dat ons kwartet
klaar zit om Schuberts doodsbed
om de laatste muziek te spelen die hij op deze wereld zal horen.
Bow Bridge.
lk geloof niet dat ik hier ooit nog ben geweest sinds de eerste keer dat ik in dit land was.
Toen we aan Juilliard studeerden.
Juilliard.
Weet je nog waarom juist dit onze ontmoetingsplek was?
- Nee. - Darwin.
Darwin.
Je was zo bezeten van Darwin. Alles was natuurlijke selectie.
Ja.
Wat dat betreft is er niet veel veranderd.
- Echt waar? - Ja.
De oude man is ziek, de oude man heeft afgedaan.
Nog nieuws over de medicatie?
Het heeft nog niet veel effect, maar het is nog... het is nog vroeg.
Laten we hopen dat het snel genoeg is voor het concert.
Als het goed genoeg met hem gaat om op te treden bij het concert,
dan moet hij ook in staat zijn om de rest van het seizoen met ons te spelen, Daniel.
Waarom respecteer je zijn wens niet, Jules?
Omdat ik niet geloof dat dat zijn wens is.
Hij is erdoor overweldigd.
Stel je eens voor hoe verpletterend het voor hem moet zijn.
Eerst Miriam en nu dit.
We moeten hem tijd geven om zich aan te passen.
Wat doen we met Robert?
Wat is er met Robert?
Van-stoel-wisselen Robert?
Je moet er met hem over praten.
lk denk niet dat het zal helpen als ik met hem praat.
Het zal ons geluid compleet veranderen, Jules, dat weet je.
Dat is ook zo als we Peter vervangen door een andere cellist.
Nee, niet als het Nina is.
Ze heeft afgelopen jaar heel goed ingevallen voor Peter. Ze past heel goed bij ons.
Wil je alsjeblieft met hem praten?
Hoe dan ook, als Peter stopt, is het de vraag of ik ermee doorga.
Oké.
Ik praat met Peter, jij praat met Robert.
Weet je, ik had dat niet verwacht,
maar ik merk dat ik het heerlijk vind om wat ouder te zijn.
Ik vind het gewoon fijn om niemand meer iets te hoeven bewijzen.
Het is geweldig om het podium op te gaan, te gaan zitten en muziek te maken.
Weet je, in München, na ons concert,
applaudisseerde het publiek en Nina fluisterde tegen me: "Dat was leuk!"
Kun jij je Nina voorstellen? "Dat was leuk!"
Je hebt haar het vak heel goed geleerd, en ik ben je zeer, zeer dankbaar.
Gideon, ik wil je om een grote, serieuze gunst vragen.
Nou, voor jou - alles.
Ik heb besloten om ermee te stoppen,
en als ik een opvolger bij het Fugue moet kiezen is dat Nina.
- Nina? Van mijn trio? - Jouw Nina.
Zij is degene die het kan.
Ze kent ons repertoire,
het kwartet mag haar, persoonlijk, artistiek,
We hebben haar nodig.
Als ze akkoord gaat, natuurlijk.
Peter, dat zou een reuze vergissing zijn.
Stop niet met optreden!
Ik voorspel je, je pakt de draad vast weer op,
en het zou zomaar de beste tijd van je leven kunnen worden.
Ik bedoel - je kunt me toch zeker niet vragen om Nina op te geven.
Ik bedoel, ze is een integraal onderdeel geworden van het trio, we kunnen haar niet vervangen.
Gideon, het valt niet te vergelijken. Voor een pianotrio is het makkelijker om een speler te vervangen.
Er zijn andere cellisten die haar plaats over zouden kunnen nemen. Ik kan je helpen er een te vinden.
Naar mijn idee kan het zonder Nina zomaar afgelopen zijn met het Fugue.
Zo serieus is het.
Ik begrijp wat je zegt, maar ik kan dat niet doen.
Ik kan haar niet opgeven.
Ik ga eerst wat zeggen over een aantal algemene principes,
die gepaard gaan met Parkinson.
Een daarvan is dat alles kleiner wordt.
Je gestalte wordt kleiner, je stappen,
je stem wordt kleiner zelfs je handschrift wordt kleiner.
Alles krimpt en sluit je in.
Dus moeten we die grenzen van ons af duwen.
We moeten groot bewegen, zodat we de baas zijn over Parkinson,
in plaats van dat het ons de baas wordt.
En om dat te doen, moeten we ons bewust bewegen.
Dus laten we beginnen onze armen te strekken,
en til ze op en laat ze weer zakken,
dan weer omhoog en weer naar buiten.
En dan naar voren, en opzij.
En op en neer. Goed zo.
En voor, en strek naar opzij.
En op en neer.
Mooi.
Mijn vader gaf me een tip.
Klinkt als een goede.
Het was een goede. Misschien kun je er zelf ook eentje van hem aannemen.
O ja? Zoals wat?
Hij zou je kunnen leren hoe je minder...
... anaal kunt worden.
Dat is grappig.
Oké... Eigenlijk denk ik niet dat je mijn hulp nog nodig hebt.
En maak je geen zorgen, ik bel Peter, zal hem alles vertellen.
Kom op, Daniel, ik was... ik maakte een grapje. Zo bedoelde ik het niet.
Natuurlijk wel. Gewoon proberen hoe ver je macht gaat, goed hoor.
Hoe ver mijn macht gaat? Kun je dat uitleggen alsjeblieft?
Eigenlijk is het eerder een wanhopige behoefte aan aandacht.
Het lijkt me het best als je je allereerst op de muziek richt.
Me op de muziek richten?
Is dat alles?
Ja, waarschijnlijk ben je er nog maar pas achter gekomen hoeveel werk het kost,
om een behoorlijke violist te worden, laat staan een goede,
en weet je niet meer zo zeker of het al die moeite wel waard is,
of je wel getalenteerd genoeg bent, of je de druk wel aan kunt.
Alleen jij en de viool, in een kleine studio,
en telkens maar een heel klein stapje verder komen, elke dag... van je leven.
Dat is waarom je het kwartet hebt gevormd.
Je dacht dat het al je problemen zou verlichten.
En nu ben je erachter dat het nog meer werk is en dat je zit opgescheept met drie andere mensen.
Totaal afhankelijk van de manier waarop ze spelen, van hun smaak.
Ze houden je talent voortdurend in de gaten. Ze horen elke fout.
En dan voel je je telkens weer op je kleine zieltje getrapt.
Ja toch?
Je bent bijzonder, Alex.
Ja, hoor.
Verknoei het niet.
Tot volgende week.
Ik ging tot het uiterste om hem ertoe te bewegen een kwartet op te richten,
maar het was zijn ambitie, zoals bij iedereen, om solist te worden.
Hoe weinig ze ook weten, of zelfs maar vermoeden, van wat dat inhoudt.
Toen, op de laatste dag van het semester,
kwam Daniel naar me toe en zei:
"Professor, ik heb besloten om een kwartet te vormen,
en ik wil u als cellist."
Ik denk: "Is die jongen wel goed snik? Ik ben 30 jaar ouder."
En ik had duidelijk gemaakt dat sinds het uiteenvallen van het Hudson,
waarin ik met Juliettes moeder speelde, niet van plan was om nog op te treden.
Daniel bleef aanhouden, en mijn vrouw zei "Doe het!"
Dus ik zei OK, op voorwaarde dat Jules zou meedoen als altist.
Dat zou hoe dan ook mijn eerste keus zijn geweest.
Maar het echt bizarre, wonderbaarlijke deel van het verhaal is hoe we Robert vonden.
Vertel jij het maar.
Ik ging die dag weg bij Juilliard,
en Daniel steekt zijn hoofd om de hoek van de deur en zegt:
"Robert,
zou je.. zou je een stuk met ons willen spelen,
gewoon, weet je wel, om de avond af te ronden?"
Ik was... Ik had er niet eens over nagedacht.
En ik was toen een eerstejaars student,
en ik zou naar NEC gaan om moderne compositie te studeren bij Lampl.
En, weet je, tweede viool spelen in een kwartet,
ik wist niet zeker of ik er wel aan toe was om me zo vast te leggen.
Hoe dan ook, vanaf de eerste noot, was het...
Ik snapte het.
Zie je, ik begreep opeens
de dynamiek van een kwartet en hoe speciaal dat was -
om onderdeel van een groep te zijn.
En dat dat betekent dat het erom gaat een geheel te worden.
En tot op dat moment, denk ik niet dat ik dat doorhad.
Ik dacht dat ik nummer een was, snap je?
Maar dit was bijzonderder, om deel van een groep te zijn.
En... daar zat die ongelooflijk mooie vrouw,
tegenover me, die altviool speelde,
alsof... alsof haar leven ervan af hing.
Ze was... adembenemend.
Het was zo voorbestemd, weetjewel, Nou ja, ik weet het niet.
Robert.
Ik wil echt dat je het idee om van partij te wisselen laat vallen.
Waarom?
Omdat dat het kwartet in gevaar brengt.
Waarom is het elke keer dat ik....
Daniel zal er nooit mee akkoord gaan om jou te begeleiden.
Nou, ik zie onze rol niet als begeleider.
Nee, natuurlijk niet. Natuurlijk niet.
Maar waarom nu, waarom maak je er nu een probleem van?
Ik wilde nooit de tweede viool spelen.
En ik heb er nooit een punt van gemaakt omdat... we goed waren.
Ik vond het fijn, vanwege de harmonie.
Dat weet ik, ik waardeer het.
Weet je, toen Peter ermee kwam dat hij misschien zou stoppen...
Maar stel dat hij blijft?
Dan wil ik nog steeds wisselen.
Weet je, weet je nog toen we net begonnen,
dat iedere repetitie vol... ontdekkingen zat?
We keken ernaar uit.
We kibbelden, gewoon om het kibbelen, om niets.
We vlogen elkaar al in de haren om een stokvoering.
"Opstreek, vind ik." -"Afstreek." "Op." - "Af."
- "Volgens mij is het opstreek." - Ik weet het, het was verschrikkelijk.
- Ik mis dat. - Ja.
Ik mis de opwinding.
Ik mis het. Je weet niet hoe erg.
Daniel...
Daniel vindt niet dat jouw kwaliteiten het best passen bij de rol van primarius.
Pardon?
Hij heeft gewoon niet het idee dat je een goede eerste violist zou zijn.
- Waarom sta je niet achter me? - Dat doe ik wel.
Waarom sta je achter hem en niet achter mij?
Dat is niet zo.
Hoor eens, we hebben altijd afgesproken om onpartijdig te zijn,
in bepaalde kwesties, dat weet je.
Prima.
Volkomen onpartijdig:
Denk je dat ik een minder goede eerste violist zou zijn dan Daniel?
- Kom nou. Ik denk dat je... - Onpartijdig. Onpartijdig.
Ik vind dat je een fantastische violist bent. Ik vind je... geweldig.
Eerste, tweede... het maakt me niet uit.
- Mij maakt het wel uit. - Maar dit gaat niet over jou of mij.
- Ja, het gaat over mij. Ja, dat is het. - Nee, Nee, dit gaat om het kwartet.
En ik denk dat jij,
de beste tweede violist bent die er is.
Er is niemand beter dan jij voor jouw partij.
- Wilt u hier stoppen? - Alsjeblieft, niet doen. Robert.
- Iedereen heeft waardering voor wat je doet. - Oh God.
- Robert... - Hier.
Wanneer hebben jij en Daniel dit besproken?
Hij wilde afspreken om te praten over hoe we bij elkaar konden blijven, Rob...
Ik heb Gideon gesproken,
en hij zegt nee.
Je hebt toch aangeboden om hem te helpen met zoeken naar een andere cellist?
Hij vindt het te fijn met Nina samen te werken.
Ja, natuurlijk doet hij dat.
Voor Nina had hij nog zes andere cellisten waar hij te graag mee werkte.
In de loop van veertig jaar.
Precies, maak je geen zorgen. Ik neem morgen wel contact met haar op.
Nog niet, kalm aan. Wacht af wat er gebeurt.
Misschien moet je nog eens nadenken over je besluit, Peter.
Als je binnenkort weer goed kunt spelen, waar we allemaal zeker van zijn,
willen we graag dat je zo lang met ons blijft samenspelen als je maar kunt.
Het was toch altijd: geen compromis, kwaliteit boven alles?
Vind een nieuwe cellist en verken andere invalshoeken met het Fugue.
Maar, als je het niet erg vindt, moet ik nu even gaan rusten.
Blijf studeren. Zorg dat je klaar bent voor waar we het beste in zijn.
Er komt een optreden aan.
Nina, hij heeft Parkinson.
Ja.
Hij wilde waarschijnlijk niet dat Gideon het wist.
Niet goed.
Het is niet goed.
Hoi.
- Hoi. - Hoi.
Ik heb je lievelingsontbijt klaargemaakt.
Heb je honger? Dat zal best wel.
Hé, het spijt me van gisteren. Ik had ongelijk. Het spijt me zo.
- Ik vind het niet erg. - Ik... Ik stink enorm.
Dat is oké.
Ik wil gewoon naar de badkamer en een douche nemen. Geef me even de tijd.
Oké. Ik ben zo terug.
-Waar is je viool? - Wat?
Ik heb hars nodig. Ik kan hem niet vinden.
Ligt hij niet bij de bank?
Nee, daar ligt hij niet. En ook niet in de slaapkamer.
Shit!
Shit, ik heb hem in het café laten liggen.
Echt waar? Welk café? Ik bel wel even.
Ik haal hem wel, geef me even tijd, ik ga hem halen. Klote!
- Hoi. - Hoi.
Dank je wel.
- Je ziet er moe uit. - Ja.
Heb je nog een beetje geslapen?
Een paar uurtjes.
Ik heb geen oog dichtgedaan, weet je.
Ik lag almaar in bed aan ons te denken tot de zon opkwam.
We kunnen dit niet doen.
We kunnen niet...
Wat er gisteravond tussen ons is gebeurd is heel bijzonder, Robert, besef je dat?
En je kunt die gevoelens niet ontkennen.
Je moet gewoon leven, je moet ze gewoon voelen.
Ik weet het. Ik kan het niet.
Hoi, Jules.
Dit is Pilar.
Wij...
Weet je nog dat ik over haar had verteld? We rennen samen in het park.
Ze is een fan van het Fugue.
Ik ging net weg.
Alsjeblieft, neem mijn stoel maar.
Ze lijkt aardig.
Ja, ze is... ze is aardig.
Je drijft dat hele idee van die rolwisseling
wel een beetje te ver door, vind je niet?
- Ik bedoel, mijn God... - Klote, oh geweldig.
Het spijt me.
Het spijt me echt.
Het was een... Het was een eenmalig iets.
- Ik... Ik heb er net een punt achter gezet, het is voorbij. - O ja? Je hebt me gisteren laten zakken.
Je was gisteren woedend op me,
omdat ik met Daniel had gepraat over het veilig stellen van de toekomst...
Je was echt gekwetst door wat je gisteren zei.
- van het kwartet! - Je zei dat ik niet goed genoeg was!
En dit is jouw manier om me dat te vertellen, door met een andere vrouw te neuken?
Ik ben niet goed genoeg?
Ik geef geen moer om die eerste viool...
Het is mijn leven!
- ... dat is alleen jouw ego. Lariekoek! - En de viool, het is alles!
Het kan me niets schelen!
Ik hou van je.
Ik hou meer van jou dan van wat dan ook ter wereld.
Dat moet je weten.
Ik heb een stomme fout gemaakt. God, ik heb het verkloot.
Ik vraag je me te vergeven.
Ik ben laat thuis. Ik wil dat je spullen voor twaalf uur vannacht weg zijn.
- Nee... - Jules...
Haal je spullen het huis uit.
Daniel hier. Laat een boodschap achter.
Daniel, ik heb nieuws. Goed nieuws.
Gideon heeft gebeld. Hij is van gedachten veranderd.
Ik heb met Nina gesproken. Ze staat stand-by.
Ik bel je nog wel. Dag!
Goed nieuws. Nina doet mee.
Peter...
Wat is er aan de hand? Zit je iets dwars?
Ik kan me niet voorstellen...
Ik kan me niet voorstellen om zonder jou in het kwartet te spelen, Peter.
Weet je, reizen zonder jou, optreden zonder jou,
Ik weet niet... Ik weet niet zeker of ik dat wel kan.
Ik denk niet dat ik dat wil.
Alsjeblieft, zeg dat nou niet.
Toen je moeder stierf, heb ik een enorme fout gemaakt,
door toe te laten toe dat het kwartet uit elkaar ging.
Ik had ervoor moeten knokken, een nieuwe altist zien te vinden,
bij elkaar blijven, ondanks al het verdriet.
In plaats van zwak en bang en passief te zijn.
Maak die fout nou niet.
Wees dapper. Ik heb een tweede kans gekregen.
Die krijgt niet iedereen.
Bedankt dat je me hebt uitgenodigd voor deze tocht .
Ik vind het geweldig hier.
Laat me je vertellen hoe het komt dat het Fugue zo'n geweldig kwartet is.
Oké.
De eerste reden, dat ben jij.
Je hypnotiseert het publiek met je niet aflatende precisie.
Ze volgen je zoals een cobra een slangenbezweerder volgt.
Nou...
En dan... is er mijn vader.
Hij voegt kleur en textuur en ritme toe.
Hij geeft je altijd dat extra zetje, hij tilt je op,
maar hij zal je nooit overtroeven.
Er zijn vele kwartetten met een volleerde eerste viool.
Het is de tweede viool,
de kwaliteit van de tweede violist, die het kwartet tot iets bijzonders maakt.
En je vader is geweldig.
En dan heb je mijn moeder.
Zij geeft de klank een diepgang die geen van jullie in huis heeft.
Ze maakt dat je wilt huilen zonder dat je precies weet waarom.
Is het de stem van een gekwetste ziel?
De overlevingskunst die ze moest ontwikkelen,
heeft haar erop voorbereid om drie meesters te dienen, tegelijkertijd.
Degene van wie ze houdt,
degene met wie ze haar leven deelt,
en degene naar wie ze verlangt.
Dat was lang geleden, Alex. Dat was voor je ouders samen waren.
Ja, natuurlijk, natuurlijk.
Hoe dan ook.
En degene die het vierkant sluitend maakt is een man met het grote hart, de cellist,
Zolang de poorten bewaakt worden, zijn emoties welkom.
En kunnen we allemaal rustig gaan zitten, klaar om te worden meegesleept.
Het is het ideale kwartet.
Bravo.
Zeg eens, wat ben je van plan nu Peter ermee ophoudt
en met al dat gedoe tussen mam en pap?
Wat is er aan de hand met je moeder en vader?
Robert?
- Hoi. - Hallo.
Ik heb de Gagliano voor je gepakt.
Fantastisch.
Probeer hem maar. Er is nog wel even tijd voor de veiling begint.
- Oké. Dank je wel. - Ja.
- Hoi, Jules. - Sorry, dat ik zo laat ben. Hoi. Juliette.
- Hoi. Brenda Franklin. - Hoe gaat het met je?
- Leuk je te ontmoeten. - Dank je wel.
- Ik ben zo terug. - Oké.
Dank je wel.
Perfecte timing.
- Wil je hem proberen? - Nee, ga je gang.
Het lage register heeft een mooie diepe klank, die zeker goed zal mengen...
- Warme toon, spreekt goed aan. - ... met de altviool. Ja.
- En dan de krul. - Ik snap wel waarom Alexandra hem wil hebben.
Prachtig. Laat mij eens kijken.
De klankkast is in prima staat.
- Weet je zeker dat je niet hoeft? - Nee, dank je.
- Ja, we moeten erop bieden. - Zeker weten.
Kunnen we nu praten?
We zijn hier om een viool te kopen, Robert.
Valt er niet over te praten?
We hebben er al over gepraat.
Nou nee, we hebben er niet over gepraat.
Ik denk dat dat het probleem is.
weet je, we hebben... bijna 25 jaar samen een intens leven geleid.
Ik zou zeggen dat dat daar wel wat langer over gepraat zou mogen worden, vind je ook niet?
En... Ik bedoel, samen leven, samen spelen...
We wisten allebei dat het niet makkelijk zou zijn.
Toen was het spannend en we hebben goede en slechte momenten gehad.
Maar alles bij elkaar denk ik... dat ons huwelijk een goed huwelijk is.
Dus ik kan niet geloven dat die ene beroerde nacht alles gaat verpesten.
Ik heb waanzinnig veel van je gehouden, sinds ik je voor het eerst zag,
maar diep van binnen ben ik altijd bang geweest dat het voor jou een gevoel van overmacht was,
Dat je niet met me getrouwd zou zijn als je niet zwanger was geraakt.
Omdat je er op zoveel manieren niet echt bij bent geweest.
Niet helemaal.
En ik heb geleerd om ermee te leven, weet je, in de hoop dat je op een dag,
dat jij, weet je, eindelijk dichter bij mij zou willen zijn.
Ik heb mijn droom opgegeven om te componeren en andere soorten muziek te spelen.
En dat heb ik met liefde gedaan, zonder bedenkingen, voor ons.
Om samen met jou te zijn.
Met jou te spelen...
En samen een kind te krijgen.
Houd je echt van me?
Of is het gewoon handig als ik in de buurt ben?
Een goede vader. Een goede man. Een goede tweede violist.
- En, is hij niet geweldig? - Ja, hij is... precies wat we willen.
We gaan erop bieden, ja.
- Geweldig. Succes. - Dank je wel.
-We gaan beginnen. - Oké.
Dit is goed spul, man.
Het is niet kwaad. Niet kwaad.
Hoe zit het met deze hier?
Eigenlijk haalt hij het niet van het paard af.
Hij importeert het van over de hele wereld.
- Dit is Siberië, nietwaar? - Dat klopt, ja.
Kijk, ik maak een pakje met het beste wat ik heb,
en wat je niet gebruikt, kun je later terugsturen.
Bedankt, Jack.
"Dit komt uit Siberië." Wat? Waar gaat dat over?
Je kunt niet gewoon elk soort haar gebruiken voor een strijkstok.
De kleinste verschillen in de haarstructuur veranderen de kleur van de klank
van het instrument totaal.
Wat?
Je bent echt bezeten.
Ik denk van wel.
Heb je het koud?
Waarom ben je geen solocarrière begonnen?
Ik zou nooit met ze willen ruilen.
Als solist repeteer je drie, misschien vier keer met een orkest,
en voer je het stuk een of twee keer uit.
En dat is het dan. Volgende stad, volgende dirigent, volgende orkest.
Het vorige seizoen vierden we dat we samen 3OOO concerten hadden gegeven.
Wat maakt dat ik me nogal oud begin te voelen, maar...
Het is de enige manier om tot zinvolle interpretaties te komen.
Als de grootste componisten hun oprechtste gedachten,
en gevoelens willen uitdrukken,
graven ze in het diepst van hun ziel,
en kiezen altijd deze vorm, altijd, altijd het kwartet.
Als ze moedig genoeg waren, Alex...
Wat doe je?
We moeten de monsters nog ophalen.
Een bijzonder mooie Gagliano met een eendelig achterblad.
- 14.OOO per telefoon. - Steek je hand op.
- op 14.OOO, uit omstreeks 1820. - Hoe ver kunnen we gaan?
Vijftien.
- 15.OOO aan het gangpad. - Steek je hand op.
15.OOO dollar nu. 16.OOO.
Dank u, aan de rechterkant. De dame met de mooie hoed.
Het is 16.OOO aan de rechterkant.
Dat is 16.OOO. We bieden nu op 16.
Steek je hand op.
Jules, ik wilde je niet van slag maken.
- Gagliano... - Twintig!
- 20.OOO dollar aan het gangpad. - Als ik verkeerd zit, zeg het me dan.
20.OOO dollar achterin. Voor de dame achterin.
- 21.OOO, 21.OOO. - Vijfentwintig!
25.OOO, 25.OOO nu weer aan het gangpad.
25.OOO. 26? Niet meer dan 25?
Op 25.OOO, we bieden nu op 25.
25.OOO doller, eenmaal, andermaal, verkocht voor $25.OOO.
Gefeliciteerd mijnheer, u hebt zojuist een uitstekende viool weggekaapt voor een echte muzikant.
Jules!
Jules, wacht even!
Wilt u misschien even wachten, alstublieft?
- Wacht even. - Dank je wel.
Wat is er? Wat wil je.... Robert?
Wat wil je dat ik tegen je zeg?
Dat ik altijd van je heb gehouden,
maar gewoon niet in staat ben om het je te laten zien op de manier waarop jij het wilt?
Dit is de waarheid: ik weet het niet.
Ik weet niet of ik van je hou. Ik weet niet of ik het niet doe.
Ik weet niet hoe ik me voel. Ik weet het niet.
Je moet me alleen laten.
Wie is daar?
- Daniel. - Hoi.
Kom binnen.
Wat bezielde je, Robert?
Je huwelijk op het spel zetten, ons kwartet, waarvoor, een wip?
Hoe zit het met jou?
Wat is er met mij?
Achter mijn rug om smoezen met Juliette.
Proberen om me te manipuleren via mijn vrouw.
Doe niet zo belachelijk. Alsjeblieft, niemand probeert je te manipuleren.
Je bent gewoon te ver gegaan.
Iemand moest je dwingen je gezond verstand te gebruiken, dat is alles.
Eigenlijk heb ik juist nu mijn gezond verstand weer terug,
voor het eerst in lange tijd.
Echt waar?
Ergens blijven waar ik niet voor vol word aangezien?
Dat is voorbij.
Je bent een hele goede violist.
Ik vind het heerlijk om met je te spelen, echt waar.
Je kunt geen kwartet leiden, man.
- Je hebt niet genoeg discipline. - Je denkt dat je beter bent,
- bent niet gemotiveerd genoeg. - dan ik.
Je hebt dat gewoon niet in je, en dat is goed. Het is helemaal goed.
Je denkt dat je beter bent dan ik.
Wanneer heb ik dat gezegd?
Je hebt het mis.
Weet je, obsessief studeren maakt je muziek niet perfect.
Eigenlijk haalt het al het leven eruit.
Het is rigide en... en eentonig,
en, en egocentrisch, en veilig.
Jezus, Robert, wil je ophouden zo kinderachtig te doen?
Alsjeblieft. Ja, ik weet dat het een moeilijke periode is...
De hele groep volgt het pad dat jij hebt uitgestippeld.
Ja. Dat begrijp ik.
De manier waarop jij speelt, is de manier waarop het kwartet speelt,
en het is hetzelfde, keer op keer op keer op keer!
Ik ben in de 40. We spelen al sinds we begin 20 waren.
Dit is wat je met de groep hebt gedaan.
Maar als we het bij elkaar houden, nu hebben we Nina aan boord ...
Dit is wat jij met de groep hebt gedaan!
Dit is wat we jou met de groep hebben laten doen!!
Ik heb je dat laten doen!
Een slechte dienst.
Je bent niet eens bereid om Beethoven te spelen zonder je aantekeningen.
- Laat je passie de vrije loop, man. - Mijn passie de vrije loop?
Geef je passie de ruimte! Waar ben je bang voor?
Je hebt ons drieën om je op te vangen.
Geef je passie de ruimte.
"Mensen verwachten dat oude mensen sterven,
Ze treuren niet echt om zo'n oude heer.
Oude mensen zijn anders.
Mensen kijken ze aan met een blik die vraagt wanneer...
Mensen kijken, in hun blik ligt geen schrik
maar oude mensen weten wanneer een oud mens sterft."
Kom maar naar boven.
Mam.
Shit.
Wat?
- Dat is mijn moeder. - Wat?
- Dat is... niet grappig, Alex. - Ik maak geen grapje.
- Dat is niet grappig. - Ze komt vandaag.
- Je moeder? - Ja.
Oh, mijn god. Je moet je aankleden
- Hallo? - Hoi, Ik ben het.
Ik pak mijn spullen even, ik zie je beneden wel.
Ik zou graag naar boven komen om je appartement te bekijken.
Ik doe een moord voor een kop koffie. Ik heb hier geen koffie.
We gaan direct daarna, Alex.
Oké, kom maar naar boven.
Nee, ze komt de trap op.
Daniel, je zal via het raam naar buiten moeten gaan.
Daniel, het spijt me, maar er zit niks anders op.
Het spijt me reuze.
Shit, shit. Ga, ga, ga...
Alexandra.
- Hé, sorry. De deur ... - Dat is oké.
Hoe is het?
- Goed. Oh. - Je ziet er geweldig uit.
- Mooi. Mooi. - Ja?
- Ik heb een housewarming... - Dank je.
- Madeleines... - Ik maak het zo open.
En hoe vind je het om hier te wonen?
- Oh, het is perfect. - Ja?
Ja, ik ben dik tevreden hier.
Goed. Doet me denken aan het Soho van 20 jaar geleden.
Zondag heb ik samen met papa gegeten.
Dus ik neem aan dat hij je verteld heeft wat er speelt tussen ons.
Hij is erg ongelukkig.
Ik snap niet waarom je hem zo kwelt.
Zei hij dat ik hem kwel?
Nee. Nee, pap zal nooit iets akeligs over jou zeggen.
Wat je vader gedaan heeft is voor mij volstrekt onaanvaardbaar,
Alexandra, en verkeerd.
Als je hem behandelt als een deurmat,
gaat hij zich afvragen wat er buiten de deur te vinden valt.
Een deurmat? Je hebt geen flauw idee hoe het zit met onze relatie, Alexandra.
- Ik weet wat ik zie. - Ik zal je vertellen wat ík zie.
Daniel's auto... hier voor de deur.
Wat deed hij in je appartement?
Hij geeft me les.
Vioolles, hoop ik, want je bed ligt helemaal overhoop.
Ik ga niet tegen je liegen.
Goed.
Daniel en ik zijn verliefd...
Je bent niet verliefd. Dat is belachelijk.
Je bent jaloers.
Waarom ben je zo boos op me?
Wat heb ik gedaan dat je op deze manier tegen me praat?
Ik bedoel, hebben we je soms te veel verwend? Is dat het?
Denk je dat ik het fijn vond?
Denk je dat het leuk was om op te groeien met twee kwartetspelers als ouders,
die zeven maanden per jaar van huis waren,
en ik altijd de tweede plaats innam, na een viool en een altviool?
Altijd - is dat leuk? Denk je dat dat leuk is?
Je bent altijd onze eerste prioriteit geweest.
Dat is lulkoek! Dat is lulkoek, dat zijn alleen maar woorden. Het is niets.
Als dat waar is, dan hadden jullie al dat getoer wel wat ingeperkt.
- We konden niet... - Jullie zouden meer aandacht hebben besteed
aan wat er met mij aan de hand was.
Niet altijd op zoek naar de beste kut-vingerzetting voor een Haydn-kwartet.
Ik deed mijn best om een goede moeder te zijn.
Ik wilde perfect zijn, maar zo is het leven van een muzikant.
We studeren, en we repeteren, en we treden op.
Helaas, zal dat met jou ook zo gaan. Dat zul je wel zien.
Nee, dat doe ik niet.
Omdat ik op die manier nooit aan een kind zou beginnen.
Het spijt me.
Als ik jou was, als ik jou was geweest in die situatie...
...dan had ik een abortus laten doen.
Hoe kun je zo gemeen zijn?
Ik heb alles op het spel gezet om jou te krijgen.
Begrijp je dat?
Heb je enig idee hoe dat voelt?
- Ja. Ja. - Nee.
Ik weet ... Ik weet hoe het is op te groeien zonder een godverdommese moeder!
Oh, mijn God.
Het zijn verdomme gewone zestienden, Steve, houd op ze uit te melken.
Mensen, kritiek is prima, maar houd het netjes, en alsjeblieft...
...probeer te bedenken dat je je ook kunt vergissen.
Toen ik ongeveer even oud was als jullie, ontmoette ik de grote Pablo Casals.
Ik was zo geïntimideerd, dat ik nauwelijks kon praten.
Hij moet dat in de gaten gehad hebben, want...
...in plaats van een gesprekje te beginnen, vroeg hij me iets te spelen.
Hij vroeg om de prelude van de vierde Bach-suite.
Ik concentreerde me, haalde diep adem, begon, en de noten begonnen te stromen,
de muziek klonk, en het was de slechtste muziek die ik ooit gemaakt heb.
Ik speelde zo slecht, dat ik halverwege moest stoppen.
"Bravo," zei hij. "Goed gedaan."
Toen vroeg hij me de allemande te spelen. "Een herkansing," dacht ik bij mezelf.
Ik heb nog nooit zo slecht gespeeld.
"Geweldig. Prachtig," zei hij prijzend.
En toen ik die avond wegging, had ik een rotgevoel over mijn prestaties,
maar wat me echt stoorde, was niet mijn spel, het was Casals.
De onoprechtheid.
Jaren later kwam ik hem tegen in Parijs,
en intussen was ik een beroepsmusicus. We speelden samen.
We werden kennissen, en op een avond bij een glas wijn...
... biechtte ik aan hem op wat ik vond van zijn lariekoek van al die jaren geleden.
En hij werd boos. Zijn houding veranderde, hij pakte zijn cello,
"Luister," zei hij. En hij speelde dit.
"Zo speelde je dat toch? Die vingerzetting.
Zo deed je dat. Dat was nieuw voor mij. Het was goed.
En hier, begon je deze passage niet met een opstreek - zo?"
Casals benadrukte de goede dingen, de dingen waar hij van genoot.
Hij moedigde aan. En de rest, laat dat maar over aan de idioten,
of wat dat ook is in het Spaans, die oordelen door fouten te tellen.
"Ik ben dankbaar, en dat moet jij ook zijn," zei hij,
"voor één enkele frase, één transcendentaal moment."
- Wow. - Ja, wow. Pablo Casals. Kampioen.
Nog een keer, met gevoel alsjeblieft. Gevoel!
Hallo, dit is het toestel van Robert en Juliette.
Geen van ons is momenteel in staat de telefoon te beantwoorden,
dus laat een boodschap achter na de piep, bedankt.
Jules, Robert... de medicatie werkt.
Voorlopig ben ik goed. Ik kan spelen.
Repetitie bij mij thuis, dinsdag. Ik bel Daniel. Tot ziens.
Huh? Dit is goed. Het komt in de buurt. Energie.
Ik kom er niet uit welke snaarwisseling ik het prettigst vind.
Wat je net deed bevalt me heel goed. Ik zou dat vasthouden.
Ik denk dat ze moet doen wat ze zelf wil.
- Laten we doorgaan. - Ja.
Oké, laten we doorgaan. Laten we doorgaan. Laten we verder gaan.
Alsjeblieft, Robert?
Wat is hier aan de hand?
Praat me bij.
We hebben donderdag een optreden.
Ik denk dat dit het beste is als we persoonlijke zaken laten rusten.
Oh, God, ik denk dat het gewoon het beste zou zijn als jij je kop dicht houdt, weet je dat?
Houd je je een beetje in, Robert?
Als het kan.
Hou jij je liever een beetje in, Daniel.
Kon je niet iemand anders zijn dochter vinden om mee naar bed te gaan?
Wat?
Wat? Wat heb je gedaan?
Alex en ik hebben iets samen.
Het is wat het is, Robert.
Je slaapt met haar?
We zijn verliefd.
Het was niet de bedoeling dat het zo zou gaan, maar het is gebeurd. Het is wat het is, Robert.
Blijf zitten!
Stop! Doe dat niet, alsjeblieft. Niet in mijn huis, alsjeblieft.
Zo is het genoeg. Eruit! Allemaal, ophouden.
- Voel jij je nou beter? - Ga weg, alsjeblieft.
- Ze is niet jouw eigendom. - Ik ben jouw eigendom.
Ik ben je eigendom. We zijn allemaal jouw verdomde eigendom!
Nou, volgens mij is je leven een puinhoop!
Het is voor het eerst in jaren, dat ik van iemand hou, en weet je wat?
- Deze keer ga ik dat niet opgeven. - Ophouden, Daniel. Ophouden.
Ik word ziek van jullie allemaal. Eruit.
Het spijt me.
Jullie hebben geen respect voor de muziek.
- Je had het me moeten vertellen - Voor elkaar.
- Het spijt me. Robert, wacht, alsjeblieft. - Niets.
Ik ga naar boven, wanneer ik terug kom, wil ik dat jullie weg zijn.
Loop me niet na! Je had het me moeten vertellen!
Vergeet het concert maar. Er is geen concert. Er is niks.
Niet te geloven.
Toen je me 25 jaar geleden vroeg... je te helpen een kwartet te vormen,
begreep ik wat het inhield dat ik zo veel ouder was.
Ik wist dat ik op een dag op zou moeten stappen.
Ik had alleen niet gedacht dat het zo moeilijk zou zijn.
en om tegelijkertijd het kwartet uit elkaar te zien vallen, dat is..
Dat is erger dan wat dan ook. Het is een nachtmerrie.
Voor mij is het ook een nachtmerrie.
Je moet nu meteen een punt achter die relatie zetten.
wat je ook denkt dat het is,
wat je ook denkt wat je doet... Stop ermee.
Nee.
Nee, dat kan ik niet doen.
Dan heb je niets geleerd van onze samenwerking.
Schaam je.
Als je op een bepaalde manier naar deze schilderijen kijkt,
dan lijkt het net of ze open gaan.
Je zou naar binnen kunnen gaan en deze mensen ontmoeten.
Zij zijn hier al die tijd al, en kijken en luisteren naar ons.
Miriam had het gevoel dat je met hen van gedachten zou kunnen wisselen.
Ze hield vooral van dit portret.
En wat vertelt Rembrandt je vandaag?
"Ik ben de baas. Ik ben de koning van schilders. Ik ben een hele grote en dat weet ik.
Ik word ouder, maar ben nog steeds op het toppunt van mijn vermogens."
Moet je zien hoe hij kijkt vanuit de schaduw, hij is sterk.
Hij is een beetje potsierlijk in zijn gouden gewaad en zo, dat weet hij zelf ook,
maar zijn lichaam en geest hebben hem nog niet in de steek gelaten. Nog niet.
Het is inspirerend.
Mijn eigen lichaam en geest zijn een ander verhaal.
De medicijnen die ik slik zullen niet zo heel lang meer werken.
Op den duur zullen ze me angstig maken, dan ga ik me dingen inbeelden,
en daarna zal ik afhankelijk worden van anderen
om me eten te geven, te wassen en aan te kleden.
De afgelopen tijd heb ik geprobeerd te bedenken hoe ik dat kan voorkomen.
- Ik ben jullie tot last. - Peter, je zult nooit een last zijn.
Ik wil voor je zorgen.
Jij hebt het kwartet.
Jij hebt Robert en Alexandra om voor te zorgen, raad te geven en te steunen.
Dus alsjeblieft, hou het kwartet bij elkaar.
Doe me dat plezier.
Oké?
Ik ben geboren in New York City, in 1963.
Mijn moeder, Francoise Reynaud, heeft samen met Peter in het Hudson String Kwartet gespeeld.
Hij was haar beste vriend.
En toen mijn moeder stierf, ging het kwartet uit elkaar.
Ze stierf tijdens mijn geboorte.
Tot mijn 16de studeerde ik bij Gil Breton,
Toen regelde Peter dat ik met een beurs bij Juilliard kon studeren.
en daarna verhuisde ik hierheen, hij en Mirjam nodigden mij uit om bij hen te komen wonen.
Gelukkig werden ze mijn familie.
Maar echt, alles in mijn leven wat goed was,
was het resultaat van hun grote liefde voor mij.
We vormden het Fugue, en zo kwam ik Robert tegen.
En toen kregen we een dochter, een meisje.
Alexandra.
Naar mijn idee degene uit ons gezin die werkelijk begaafd is...
Ik weet zeker dat je dat gauw genoeg zelf zult horen.
Ik ben jarenlang heel veel onderweg geweest, maar het zeer veeleisende...
Alles oké?
Oké.
Maak maar open.
Hij is voor jou.
Pap zei dat hij wegging voor 25.OOO. Dit kan ik niet aannemen.
Nee, maak je daar maar geen zorgen over.
Hij is van een vriend van wie ik nog een gunst tegoed had.
Je kunt hem gebruiken zolang je wilt.
En deze heb ik speciaal voor jou gemaakt.
Probeer hem maar.
Daniel, kan ik even met je praten?
Ja. Natuurlijk.
Wat is er?
Je bent een geweldige man.
Je bent briljant.
Ik bewonder je, en ik denk,
dat je de droom bent van elke vrouw die een man als jij aankan.
Ik denk niet dat ik nu die vrouw kan zijn.
Het zijn je ouders, nietwaar?
- Nee. Nee. - Het zijn je ouders. Het is je vader.
Dit is mijn beslissing.
Ik laat ze niet tussen ons komen.
Het is het Fugue, Daniel.
Het is het Fugue.
Het Fugue?
Je wilt stoppen met wat wij hebben vanwege het kwartet, dat is krankzinnig.
Alex, begrijp je, het is idioot.
Het één hoeft niet ten koste te gaan van het ander.
Ja, maar dat gaat wel gebeuren.
Weet je, dat zou ik mezelf nooit kunnen vergeven, en jij ook niet.
- Je kunt niet... -Alex, Alex, rustig. Oké? Rustig.
Het is oké, het komt goed.
- Ik maak het in orde. - Nee, je luistert niet naar me.
Ik ga eens heel serieus met je ouders praten.
Als ze niet kunnen accepteren wat wij hebben,
heb ik geen interesse meer om met die mensen te blijven spelen. Begrijp je me?
We vormen een nieuw kwartet.
Een nieuw kwartet. Jij en ik, Alex. Jij en ik.
- We hebben Nina. - Daniel, dit is het.
Ik probeer met je te praten, Ik probeer je te zeggen,
dat het over is, voor mij. Het is voorbij.
Ga weg.
Gewoon, ga weg.
Daniel?
Daniel...
Dames en heren, ik moet stoppen.
Mijn vrienden spelen veel te snel, ik kan het niet bijhouden.
Het is de schuld van Beethoven, die per se wil dat we,
Opus 131 attacca, zonder pauze spelen.
Ik heb een pauze nodig. Nina Lee.
Geweldige celliste,
vriendin van het Fugue,
vervangt mij vanavond voor de rest van het programma,
en daarna hopelijk nog heel veel langer.
Nina, welkom.
Ik heb het genoegen gehad om al die jaren voor u te mogen spelen...
samen met Robert, Daniel, Juliette.
Dank jullie wel. Dank u wel.
En voor Miriam... Mijn vrouw, die daar ergens is,
ik dank je, ik mis je, ik denk aan je.
We zien elkaar nog wel.
Het zevende deel.
Deze delen vormen een aaneengesloten geheel.
Je kunt de wilde paarden van het zevende niet berijden
als je niet eerst tijdens het zesde bent opgestegen.
Dus met uw goedvinden, dames en heren, gaan we een stukje terug.
Dank u.
Vier maten terug?